korso srok

Autor: król lukru, Gatunek: Poezja, Dodano: 11 marca 2014, 16:00:55

my, czerń, dzielimy biel tynków
przy terkotaniach broni maszynowej
o śmierci ptaków śpiewających,
o piórach, co błyszczą,
to niebem, to prawdą trawy.

gdy wyznaczamy granicę
absurdu wzdłuż rzeki w surducie,
słyszymy lamenty drozda
po zniszczonym gnieździe.

za dusze tych, co zginęli,
skrzeczymy na kościele z piaskowca
o barwie zakrzepłej krwi.

Komentarze (1)

  • To korso srok mogło być bardzo nośne, ale zostało niewykorzystane.

Musisz być zalogowany, żeby dodawać komentarze. Zaloguj się
Nie masz jeszcze konta? Zarejestruj się